ಪುರುಸೊತ್ತಾಗುವ ಹೊತ್ತು

ಅಜ್ಜಿ ತೀರಾ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲಿದ್ದರು. ಅವರಿವರನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಹಂಬಲಿಸಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಳು ಮಂದಿ ಮಕ್ಕಳ ಪೈಕಿ ನಾಲ್ಕು ಜನ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಮಂದಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಹೋಗಿ ನೋಡಿ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರವರ ಕೆಲಸ; ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ದುಡಿಮೆ. ಅಯ್ಯೋ, ನೀ ಗ್ರೇಶಿದ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ನಮಗೆಂತ ಕೆಲಸ ಇಲ್ವಾ ಅಜ್ಜಿ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೇ ರೇಗಿದರು ಎಲ್ಲರೂ. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂದಿರುವ ಕ್ಯಾಶುವಲ್ ಲೀವ್ ಸುಮ್ಮನೇ ಅಜ್ಜೀನ ನೋಡಿ ಬರ್ಬೇಕು ಅಂತ ತೆಗಿಲಿಕ್ಕಾಗ್ತದಾ ಅಂತ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಎಗರಾಡಿಕೊಂಡೆವು. ಅಬ್ಬೆಗೆಂಥಾ ಮರ್ಲು, ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಇರುವ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಹತ್ತಿರ ಬರ್ಲಿ ಅಂತ ಆಶೆ ಪಡುವುದು? ಅದೆಂಥಾ ಆಗುವ ಹೋಗುವ ಕೆಲಸವಾ? ಅಂತ ಗುರುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡೆವು.
ಒಂದಿನ ಅಜ್ಜಿ ಸಡನ್ನಾಗಿ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಎಲ್ಲರೂ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ರಜೆ ಗೀಚಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದೆವು. ಅಜ್ಜಿ ಬಯಸಿದ ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಜಮೆಯಾಗಿದ್ದೆವು. ಅದ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಅಜ್ಜಿ ಕಣ್ತೆರೆಯಲಿಲ್ಲ...

ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳು

ಕಾಮೆಂಟ್‌‌ ಪೋಸ್ಟ್‌ ಮಾಡಿ

ಈ ಬ್ಲಾಗ್‌ನ ಜನಪ್ರಿಯ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳು

ನೂರು ಮುಖ, ನೂರು ಬಗೆ, ಮೂರು ಗಾಲಿ ಸವಾರಿಗೆ...

ಇಮೇಜ್
[ಕೃಪೆ: ಪ್ರಜಾವಾಣಿ (ಮಂಗಳೂರು) ೨೪.೦೧. ೨೦೧೧] ಬಹುಶಃ ಪೇಟೆಯ ಬದುಕಲ್ಲಿ ನಮಗಿದು ಇತರ ಎಲ್ಲ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳ ಜತೆಗೆ ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದದ್ದು. ಸ್ಥಳ ಪರಿಚಯ ಇರುವಲ್ಲಿಗಾಗಲೀ, ಬರಿಯ ವಿಳಾಸವಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿರುವಲ್ಲಿಗಾಗಲೀ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾದರೂ ನಮಗೆ ಸ್ವಂತ ವಾಹನವಿಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಗತಿ. ಪೇಟೆಯ ಒಳಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಇದರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಬರೋಬ್ಬರಿ. ಅಂದರೂ ಯಾಕೋ ನಮಗೆ ಆಟೋರಿಕ್ಷಾಗಳೆಂದರೆ ಒಂದು ನಮೂನೆ ಸಸಾರ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾಗಿದ್ದರೂ ಬಳಸುವವರೆಲ್ಲರಿಂದ ದೂಷಣೆಗೊಳಗಾಗುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಪೈಕಿ ಆಟೋರಿಕ್ಷಾ ಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಬಹುದೇನೋ! ಈ ಆಟೋರಿಕ್ಷಾಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಬಿಡಿ. ಬೈದಷ್ಟೂ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಯಾವುದೇ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೈಸಿಕೊಂಡು ಅದೇ ರೂಢಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಯಾರೇನೇ ಅಂದರೂ ಕ್ಯಾರೇ ಮಾಡದೇ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ನುಸುಳಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ ಪೇಟೆಯುದ್ದಗಲಕ್ಕೂ. ಅತ್ತಲಿಂದ ಬಸ್ಸು ಬರಲಿ, ಇತ್ತಲಿಂದ ಲಾರಿ ಬರಲಿ, ಎದುರಿಂದ ಕಾರು ಬರಲಿ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬೈಕು ಬರಲಿ ಇವು ಯಾರನ್ನೂ ಗಣ್ಯ ಮಾಡದೇ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಢೀ ಕೊಟ್ಟೀತೋ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು ಹೊಡೆದೀತೋ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಗಮನವಿಲ್ಲದೆ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ; ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸದಾ ಗುಲ್ಲೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ. ಯಾವ ಊರಿನಲ್ಲೇ ಆಗಲಿ, ನೀವು ಗಮನಿಸಿ ನೋಡಿ, ರಿಕ್ಷಾಗಳು ಓಡುವುದು ಒಂದೇ...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ

ಆನ್ಲೈನ್ ಶಿಕ್ಷಣ: ಬದಲಾದೀತೇ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮಾನದಂಡ?

ಇಮೇಜ್
ಜೂನ್ 17, 2020ರ 'ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ' ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ, ಅಂತೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳು ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆಗಳಾದರೂ ಆನ್ಲೈನ್ ತರಗತಿ ನಡೆಸುವುದನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಎಲ್‌ಕೆಜಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಹೊರಗಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಖಾಸಗಿ ವಿವಿಯೊಂದು ಪದವಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನೇ ಆನ್ಲೈನ್ ಮೂಲಕ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿರುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮ ಒಂದು ತೆರನಾದ್ದಾದರೆ ಶಿಕ್ಷಕವೃಂದದ ಮುಂದಿರುವ ಸವಾಲುಗಳೂ ಸಣ್ಣವಲ್ಲ. ಹೊಸತೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಸಂದಿಗ್ಧಕ್ಕೆ ಉಪನ್ಯಾಸಕ ವರ್ಗ ಶರಣಾಗಿದೆ. ನಾವು ನಾವಾಗಿಯೇ ಬದಲಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ಬದಲಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಸಾಕಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇದೆಯಲ್ಲ? ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಮಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಂತೆ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಮಾಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದಾಗದೇ ಎಂಬುದೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರವೇ.  ಆರತಿ ಪಟ್ರಮೆ | ಪ್ರಜಾಪ್ರಗತಿ | 17-06-2020 ಇನ್ನೂ ಮುಗಿಯಬೇಕಿದ್ದ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಎಲ್‌ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಈಗಿನ ಗೊಂದಲಮಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಕಳೆದ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವರ್ಷದುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಲಿಸಿರುವುದನ್ನು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿರಬಹುದೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನವೂ ಒಂದೆಡೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಗತ್ಯ ಇರುವವರಿಗಾದರೂ ಪುನರ್ಮನನ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದು ಒ...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ

ಶಿರಸ್ತ್ರಾಣ ಪುರಾಣ... ನೂರೆಂಟು ಕಾರಣ...

ಇಮೇಜ್
[ಕೃಪೆ: ಪ್ರಜಾವಾಣಿ (ಮಂಗಳೂರು) ಜನವರಿ ೧೭, ೨೦೧೧] ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದ ಹೊಸತು. ಇಲ್ಲಿನ ವಾಹನ ದಟ್ಟಣೆಗೇ ಅರ್ಧ ಧೈರ್ಯಗುಂದಿದ್ದ ನನಗೆ ಬೈಕ್ ಸವಾರರೆಲ್ಲಾ ಮುಖವೇ ಗುರ್ತು ಸಿಗದ ನಮೂನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟು ಧರಿಸಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಯಾಕೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯ; ಸಣ್ಣಗೆ ಕೈಕಾಲು ನಡುಕ. ಅದು ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಆ ಥರ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟು ಹಾಕ್ಕೊಂಡವರು ಯಾರಾದರೂ ಹಾಯ್ ಬಾಯ್ ಮಾಡಿ ಹೋದರೆ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಇಡೀ ದಿನ ಅದ್ಯಾರಾಗಿರಬಹುದಪ್ಪಾ ಅನ್ನುವ ಯೋಚನೆ. ಪರಿಚಯ ಇದ್ದವರೇಯಾ ಅಥವಾ ಯಾರೋ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೀಟಲೆಗೆ ಅಂತ ಬಾಯ್ ಮಾಡಿ ಹೋದರಾ ಅನ್ನುವ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಇದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ಒಂದಿನ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಬಸ್ಟಾಂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ತಲುಪಬೇಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭರ್ರನೇ ಬಂದ ಬೈಕೊಂದು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿತು. ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟಿನೊಳಗಿಂದ ಬಾಯಿ ಕೊಂಚವೇ ಅಲುಗಾಡಿದ್ದು ಕಂಡಿತು ವಿನಾ ಅದ್ಯಾರೋ ಏನು ಹೇಳಿದರೋ ಒಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಳವಳ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮೀರಿ ’ಯಾರು, ಯಾರು ನೀವು?’ ಅಂತ ತೊದಲಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ಹೆದರಿಕೆ ಅರ್ಥವಾದಂತೆ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ಟು ತೆಗೆದು ’ಎಂಥ ಮೇಡಮ್ ನೀವು? ಹೆದರಿಕೊಳ್ತೀರಿ? ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ಅಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ನಕ್ಕ. ’ಅಲ್ಲ ಮಾರಾಯಾ, ಮುಖವೇ ಕಾಣದಿರುವಾಗ ನೀನು ಯಾರು ಅಂತ ನಂಗೇನು ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು? ನಿನ್ನದೊಳ್ಳೇ ಕಥೆ.’ ಅಂದು ಮುಂದೆ ಹೋದೆ. ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್...
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ